عبدالکریم سروش (آریاس)
رمان ھاوارا بلوورێ, اثری از ئوسڤێ حەمید (یوسف شجاعی) رمانی تاریخی با متنی روایتگر و داستانی که از حوادث بعداز قیام آرارات حوادثی مانند: کشتار , تبعید, خیانت و برادرکشی سخن می گوید. ساختار ساده ای که در پایان, بسیاری از مسایل را به تخیل خواننده واگذار می کند. در این رمان وقایع بەطور مکرر از گذشته به آینده در نوسانند و این خود یکی از ویژگی های یک رمان خوب و خواندنی می باشد. جذابیت موضوع رمان به حدی است که خواننده را تا پایان با خود همراه می کند.این جذابیت بیش از تسلسل منطقی حوادث و کاراکترهای داستان مورد توجه قرار می گیرد.
ئوسڤێ حەمید در رمانش به نقد وضعیت فرهنگی, سیاسی و اجتماعی مردمی که برای آزادی قیام کرده ولی به دلایلی از جمله خیانت و خودفروشی به شکست انجامیده است می پردازد. ایشان علیرغم اینکه نتوانسته خود را از دغدغه های سیاسی و اجتماعی آن دوران رها سازد رویکردی انتقادی با تکنیکهای روایت ذهنی در عرصه های اجتماعی را دنبال کرده است. اگر خواننده رمان, رمان ھاوارا بلوورێ را تا آخر بخواند بەخوبی درمی یابد که ئوسڤێ حەمید به مسئولیت اجتماعی و ایدئولوژیک خود عمل کرده و نگاه سنتی خود را به موضوعات رمانش حفظ کرده است. درک این اندیشه مستلزم آشنایی و انس عمیق این نویسنده توانا با زبان و ادبیات غنی کُردی می باشد که دارد. و این حس و حال در کمتر نویسنده ای یافت می شود, آنهم نویسنده ای که برای بار اول دست به نگارش رمان برده است.
ئوسڤێ حەمید در نقد هنجارهای ناشی از تفکر دینی و ناسیونالیستی به دو مضمون پرداخته است, نخست سر ستیز با یک ناسیونالیسم خشک و نژادپرستانه (نسل کشی ارامنه, کشتار کُردها به دست ترک ها ناسیونالیست آتاترکی) و دوم نقد برخی از ارزشهای اخلاقی و اختلافات عشیره ایی و خانوادگی که منجر به خیانت و برادر کشی و دگرکشی ها شده است.
در ابتدای رمان ما با دو شخصیت روبرو هستیم ئاپێ ھلۆ و ئەڤدلحەمید که ئاپێ ھلۆ شخصیت اصلی رمان می باشد. ئاپێ ھلۆ با دلهره و تنهای هایش برحسب تصادف همدمی را پیدا می کند و به تدریج وقایع مختلفی را که خود شاهد آنها بوده است روایت می کند. نویسنده رمان با نگاه ئاپێ ھلۆ به دنیای درونی, تنهایی, درد و رنج کس و کسانی که برای احقاق حقوق از دست رفته خود تلاش کرده اند تا هویت خویش را در زمینه های سیاسی, اجتماعی و فرهنگی را بەدست آورند, می نگرد.
رمان ھاوارا بلوورێ ویژگی دیگری را هم همراه دارد و آن هم نشانه ی قابلیت و سعی و تلاش ئوسڤێ حەمید در نشان دادن هویت ادبی مردمش می باشد. متنی ادیبانه با آرایه های ادبی زیبا و زبانی شیوا در رمان مشهود است.
" />
" />
" />
" />
